تکنولوژی در فوتبال
شر لازم یا فرشته عدالت؟

ناخن‌هایتان را تا پوست جویده‌اید؛ این حساس‌ترین مسابقه‌ی چند فصلی است که تیم‌تان یک پای آن است. سال‌هاست جامی ‌نبرده‌اید و کُری‌خوانی‌های تلخ حریفان را به جان خریده‌اید. بعد از چند فصل ناامیدکننده که در آن برای فتح جام شانسی نداشتید، حالا تیم‌تان خودش را به دیدار حساس رسانده است؛ چیزی مثل لحظه نشستن روی صندلی کنکور؛ درست وقتی برگه پاسخ‌نامه از عرق انگشتان‌تان خیس است و به همه شب‌های تست‌زدن، کلاس کنکور، هزینه‌های پدر، دعاهای مادر و حسادت‌های اطرافیان فکر می‌کنید.

تیم محبوب شما 90 دقیقه به سوی دروازه حریف حمله می‌کند. چند‌بار توپ را به تیر دروازه کوبیده است، مهاجمان هم بی‌دقت شده‌اند، توپ را به همه طرف شوت می‌کنند، کمک‌داور گل درست شما را آفساید اعلام کرده است.

هواداران روی سکوها سیگار پشت سیگار دود می‌کنند. کت‌و‌شلوار سرمربی‌تان از بس بالا و پایین پریده، چروک شده است، دروازه‌بان حریف هم دارد خارق‌العاده‌ترین نمایش تمام زندگی خود را ارایه می‌كند. داور هم دو ضربه کُشنده به بازیکنان محبوب شما را در محوطه جریمه نادیده گرفته است. در تصاویر آهسته، آشکارا مشخص است که می‌توانست دو ضربه پنالتی به سود شما اعلام کند و تیم حریف 9نفره شود و...

درست در آخرین دقیقه‌ی بازی که تمام بازیکنان تیم شما حتی دروازه‌بان نیز برای استفاده از ضربه کرنر جلو کشیده‌اند، تیم حریف روی یک ضدحمله به شما گل می‌زند. بازیکنان تیم شما دور داور ریخته‌اند و معتقدند گل تیم حریف آفساید است. داور، کاپیتان تیم شما را به دلیل اعتراض اخراج می‌کند. تصاویر آهسته نشان می‌دهد نه‌فقط گل تیم حریف آفساید است، بلکه هنگام ضربه کرنر، مدافع حریف با آرنج به صورت کاپیتان شما کوبیده است که می‌توانست یک کارت قرمز مستقیم همراه داشته باشد ... و سوت پایان!

تیم محبوب شما با یک گل، برخلاف روند بازی شکست می‌خورد؛ جام را از دست می‌دهید، متلک‌ها و توییت‌های هواداران تیم رقیب از نیش مورچه‌های آتشین هم دردناک‌تر است. از هرچه فوتبال است، بیزار می‌شوید. از داورها شکایت می‌کنید، بر شانس بد لعنت می‌فرستید، از عدالت شاکی می‌شوید و ترانه‌ای از رضا یزدانی را پلی می‌کنید:

مردی به حال اقرار سیگار پشت سیگار/ اسطوره‌های خائن در لا‌به‌لای تاریخ/ خوابند عین کفتار سیگار پشت سیگار ....

حالا به این پرسش پاسخ دهید: نظر شما درباره استفاده از تکنولوژی در داوری فوتبال چیست؟

پاسخ به این پرسش، بیشتر مواقع به این بستگی دارد که تیم شما تا چه اندازه از داوری سود یا زیان کرده باشد؟ شما به‌عنوان هوادار تیم بازنده، می‌گویید: «عدالت قربانی شده است»، «داورها عمدا به طرف تیم حریف غش کرده‌اند»، «سر تیم ما را بریدند»، «بازیکنان حریف، بازی ناجوانمردانه‌ای انجام دادند» و... هواداران تیم برنده می‌گویند: «فوتبال بی‌رحم است و هیچ‌کجا ننوشته باید در آن عدالت رعایت شود»، «اشتباهات داوری جزئی از بازی است» و «تیم شما از فرصت‌هایش استفاده نکرد»، «بازیکنان ما حرفه‌ای بودند که به دور از چشم داور برای پیروزی تیمشان رندانه خطا کردند» و...

من حتی وقتی تیم محبوبم پیروز می‌شود نیز به چند دلیل معتقدم تکنولوژی باید به کمک فوتبال بیاید. مخالفان می‌گویند:

تکنولوژی هیجان را که جان‌مایه ورزش است، از «بازی» می‌گیرد

این نگرانی محترم است، اما آیا استفاده از ویدئوچک هیجان والیبال را از بین برده است؟ در کُشتی چطور؟ وقفه‌ها درک‌شدنی هستند، اما همان‌ها هم به «هیجان» تبدیل شده‌اند. راستی‌آزمایی همیشه لذت‌بخش است؛ چه در فیلم‌های جاسوسی چه در ورزش.

تکنولوژی، «شانس» پیروزی‌های اتفاقی، اما به‌یادماندنی تیم‌های کوچک را از بین می‌برد

پیروزهای اتفاقی که محصول اشتباهات داوری هستند، در نتیجه ذبح عدالت به دست می‌آیند. این روزها حتی در دادگاه‌ها نیز به تکنولوژی استناد می‌شود؛ از آزمایش DNA تا ردگیری تماس‌های متهمان یا چک‌کردن دوربین‌های مداربسته. همه این اقدامات به اجرای «عدالت» کمک می‌کنند. عدالت از هر چیزی بالاتر است. اگر موافق رعایت عدالت نیستید، به بی‌عدالتی رأی می‌دهید؛ اینجا جایی نیست که بشود در میانه ایستاد.

پیروزی تیم‌های کوچک اما کم‌پول بر غول‌های ثروتمند لذت‌بخش است

همه ما رابین‌هود را دوست داریم، البته تا لحظه‌ای که پول‌های خودمان را ندزیده است! فوتبال امروز یک صنعت است و در آن ثروت جابه‌جا می‌شود. فارغ از اینکه این پول‌ها تمیز یا کثیف باشند، نمی‌توان یک سرمایه چند‌میلیاردتومانی را برای خطای غیرعمد یک نفر -داور- بر باد داد. اگر یک راننده پیکان بدون هیچ عمدی دنده‌عقب از پارکینگ بیرون بیاید و ماشین بنز شما را مچاله کند، باز هم می‌گویید: «پیروزی تیم‌های کوچک اما کم‌پول بر غول‌های پولدار لذت‌بخش است؟».

استفاده از تکنولوژی از اختیارات داوران کم می‌کند

تحقیقات نشان می‌دهد وقتی شما با سرعت بالای 90 کیلومتر در اتوبان در حال رانندگی هستید و عطسه می‌کنید و به صورت غیرارادی چشم‌هایتان را می‌بندید، یک مسافت 15متری را با چشم بسته رانندگی می‌کنید که زمینه‌ساز بسیاری از تصادفات می‌شود.

داور هم انسان است و یک پلک به‌هم‌زدنش می‌تواند باعث شود یک خطای شدید منجر به اخراج را نبیند، یا کمک‌داور یک افساید کلیدی را تشخیص ندهد.

در جام جهانی 2006 آلمان، گراهام پل، داور سرشناس انگلیسی، قضاوت بازی کرواسی و استرالیا را بر عهده داشت؛ جدالی که امتیازاتش از اهمیت خاصی برای صعود از گروه مقدماتی برخوردار بود. گراهام پل در 90 دقیقه به جوزف سیمونیچ، مدافع کروات‌ها، سه بار کارت زرد نشان داد بدون اینکه او را با کارت قرمز اخراج کند!

او سابقه سوت‌زدن در دو جام جهانی، لیگ قهرمانان اروپا، لیگ برتر و... را دارد، اما این اشتباه به‌عنوان ماندگارترین تصویر از او در افکار عمومی‌ باقی ماند. منصفانه است؟ اگر تکنولوژی به کمک داورها بیاید، نه‌تنها از اختیارات آن‌ها کم نمی‌شود، بلکه در چنین مواردی به اعتبار آن‌ها نیز کمک می‌کند یا دست‌کم به آن صدمه نمی‌زند.

تکنولوژی مانع از خلق حرکت حرفه‌ای از سوی بازیکنان می‌شود

چیزی که از آن به‌عنوان «رندی» یا «حرفه‌ای‌گری» در فوتبال یاد می‌شود، معمولا با «فریب‌دادن» داور و عدالت همراه است. بازیکنی که داور را با شیرجه‌زدن فریب می‌دهد و پنالتی می‌گیرد، در بهترین حالت یک دغل‌باز است. اگر باور ندارید، به لحظه‌ای فکر کنید که بازیکن تیم حریف، داور را فریب داد و باعث اخراج ستاره شما و اعلام پنالتی علیه شما شد. هنوز هم از «زیرکی» حرف می‌زنید؟

.... دراین‌باره می‌توان تا ابد حرف زد، موافق بود یا مخالفت کرد، اما این یک راه ناگزیر است. تکنولوژی خودش را تحمیل خواهد کرد؛ همان‌طور‌که بر تمام ابعاد زندگی ما تأثیر گذاشته است. اگر موافق این نوشتار نیستید، یک بار دیگر مقدمه را بخوانید

ناخن‌هایتان را تا پوست جویده‌اید؛ این حساس‌ترین مسابقه‌ی چند فصلی است که تیم‌تان یک پای آن است. سال‌هاست جامی ‌نبرده‌اید و کُری‌خوانی‌های تلخ حریفان را به جان خریده‌اید. بعد از چند فصل ناامیدکننده که در آن برای فتح جام شانسی نداشتید، حالا تیم‌تان خودش را به دیدار حساس رسانده است؛ چیزی مثل لحظه نشستن روی صندلی کنکور؛ درست وقتی برگه پاسخ‌نامه از عرق انگشتان‌تان خیس است و به همه شب‌های تست‌زدن، کلاس کنکور، هزینه‌های پدر، دعاهای مادر و حسادت‌های اطرافیان فکر می‌کنید.

تیم محبوب شما 90 دقیقه به سوی دروازه حریف حمله می‌کند. چند‌بار توپ را به تیر دروازه کوبیده است، مهاجمان هم بی‌دقت شده‌اند، توپ را به همه طرف شوت می‌کنند، کمک‌داور گل درست شما را آفساید اعلام کرده است.

هواداران روی سکوها سیگار پشت سیگار دود می‌کنند. کت‌و‌شلوار سرمربی‌تان از بس بالا و پایین پریده، چروک شده است، دروازه‌بان حریف هم دارد خارق‌العاده‌ترین نمایش تمام زندگی خود را ارایه می‌كند. داور هم دو ضربه کُشنده به بازیکنان محبوب شما را در محوطه جریمه نادیده گرفته است. در تصاویر آهسته، آشکارا مشخص است که می‌توانست دو ضربه پنالتی به سود شما اعلام کند و تیم حریف 9نفره شود و...

درست در آخرین دقیقه‌ی بازی که تمام بازیکنان تیم شما حتی دروازه‌بان نیز برای استفاده از ضربه کرنر جلو کشیده‌اند، تیم حریف روی یک ضدحمله به شما گل می‌زند. بازیکنان تیم شما دور داور ریخته‌اند و معتقدند گل تیم حریف آفساید است. داور، کاپیتان تیم شما را به دلیل اعتراض اخراج می‌کند. تصاویر آهسته نشان می‌دهد نه‌فقط گل تیم حریف آفساید است، بلکه هنگام ضربه کرنر، مدافع حریف با آرنج به صورت کاپیتان شما کوبیده است که می‌توانست یک کارت قرمز مستقیم همراه داشته باشد ... و سوت پایان!

تیم محبوب شما با یک گل، برخلاف روند بازی شکست می‌خورد؛ جام را از دست می‌دهید، متلک‌ها و توییت‌های هواداران تیم رقیب از نیش مورچه‌های آتشین هم دردناک‌تر است. از هرچه فوتبال است، بیزار می‌شوید. از داورها شکایت می‌کنید، بر شانس بد لعنت می‌فرستید، از عدالت شاکی می‌شوید و ترانه‌ای از رضا یزدانی را پلی می‌کنید:

مردی به حال اقرار سیگار پشت سیگار/ اسطوره‌های خائن در لا‌به‌لای تاریخ/ خوابند عین کفتار سیگار پشت سیگار ....

حالا به این پرسش پاسخ دهید: نظر شما درباره استفاده از تکنولوژی در داوری فوتبال چیست؟

پاسخ به این پرسش، بیشتر مواقع به این بستگی دارد که تیم شما تا چه اندازه از داوری سود یا زیان کرده باشد؟ شما به‌عنوان هوادار تیم بازنده، می‌گویید: «عدالت قربانی شده است»، «داورها عمدا به طرف تیم حریف غش کرده‌اند»، «سر تیم ما را بریدند»، «بازیکنان حریف، بازی ناجوانمردانه‌ای انجام دادند» و... هواداران تیم برنده می‌گویند: «فوتبال بی‌رحم است و هیچ‌کجا ننوشته باید در آن عدالت رعایت شود»، «اشتباهات داوری جزئی از بازی است» و «تیم شما از فرصت‌هایش استفاده نکرد»، «بازیکنان ما حرفه‌ای بودند که به دور از چشم داور برای پیروزی تیمشان رندانه خطا کردند» و...

من حتی وقتی تیم محبوبم پیروز می‌شود نیز به چند دلیل معتقدم تکنولوژی باید به کمک فوتبال بیاید. مخالفان می‌گویند:

تکنولوژی هیجان را که جان‌مایه ورزش است، از «بازی» می‌گیرد

این نگرانی محترم است، اما آیا استفاده از ویدئوچک هیجان والیبال را از بین برده است؟ در کُشتی چطور؟ وقفه‌ها درک‌شدنی هستند، اما همان‌ها هم به «هیجان» تبدیل شده‌اند. راستی‌آزمایی همیشه لذت‌بخش است؛ چه در فیلم‌های جاسوسی چه در ورزش.

تکنولوژی، «شانس» پیروزی‌های اتفاقی، اما به‌یادماندنی تیم‌های کوچک را از بین می‌برد

پیروزهای اتفاقی که محصول اشتباهات داوری هستند، در نتیجه ذبح عدالت به دست می‌آیند. این روزها حتی در دادگاه‌ها نیز به تکنولوژی استناد می‌شود؛ از آزمایش DNA تا ردگیری تماس‌های متهمان یا چک‌کردن دوربین‌های مداربسته. همه این اقدامات به اجرای «عدالت» کمک می‌کنند. عدالت از هر چیزی بالاتر است. اگر موافق رعایت عدالت نیستید، به بی‌عدالتی رأی می‌دهید؛ اینجا جایی نیست که بشود در میانه ایستاد.

پیروزی تیم‌های کوچک اما کم‌پول بر غول‌های ثروتمند لذت‌بخش است

همه ما رابین‌هود را دوست داریم، البته تا لحظه‌ای که پول‌های خودمان را ندزیده است! فوتبال امروز یک صنعت است و در آن ثروت جابه‌جا می‌شود. فارغ از اینکه این پول‌ها تمیز یا کثیف باشند، نمی‌توان یک سرمایه چند‌میلیاردتومانی را برای خطای غیرعمد یک نفر -داور- بر باد داد. اگر یک راننده پیکان بدون هیچ عمدی دنده‌عقب از پارکینگ بیرون بیاید و ماشین بنز شما را مچاله کند، باز هم می‌گویید: «پیروزی تیم‌های کوچک اما کم‌پول بر غول‌های پولدار لذت‌بخش است؟».

استفاده از تکنولوژی از اختیارات داوران کم می‌کند

تحقیقات نشان می‌دهد وقتی شما با سرعت بالای 90 کیلومتر در اتوبان در حال رانندگی هستید و عطسه می‌کنید و به صورت غیرارادی چشم‌هایتان را می‌بندید، یک مسافت 15متری را با چشم بسته رانندگی می‌کنید که زمینه‌ساز بسیاری از تصادفات می‌شود.

داور هم انسان است و یک پلک به‌هم‌زدنش می‌تواند باعث شود یک خطای شدید منجر به اخراج را نبیند، یا کمک‌داور یک افساید کلیدی را تشخیص ندهد.

در جام جهانی 2006 آلمان، گراهام پل، داور سرشناس انگلیسی، قضاوت بازی کرواسی و استرالیا را بر عهده داشت؛ جدالی که امتیازاتش از اهمیت خاصی برای صعود از گروه مقدماتی برخوردار بود. گراهام پل در 90 دقیقه به جوزف سیمونیچ، مدافع کروات‌ها، سه بار کارت زرد نشان داد بدون اینکه او را با کارت قرمز اخراج کند!

او سابقه سوت‌زدن در دو جام جهانی، لیگ قهرمانان اروپا، لیگ برتر و... را دارد، اما این اشتباه به‌عنوان ماندگارترین تصویر از او در افکار عمومی‌ باقی ماند. منصفانه است؟ اگر تکنولوژی به کمک داورها بیاید، نه‌تنها از اختیارات آن‌ها کم نمی‌شود، بلکه در چنین مواردی به اعتبار آن‌ها نیز کمک می‌کند یا دست‌کم به آن صدمه نمی‌زند.

تکنولوژی مانع از خلق حرکت حرفه‌ای از سوی بازیکنان می‌شود

چیزی که از آن به‌عنوان «رندی» یا «حرفه‌ای‌گری» در فوتبال یاد می‌شود، معمولا با «فریب‌دادن» داور و عدالت همراه است. بازیکنی که داور را با شیرجه‌زدن فریب می‌دهد و پنالتی می‌گیرد، در بهترین حالت یک دغل‌باز است. اگر باور ندارید، به لحظه‌ای فکر کنید که بازیکن تیم حریف، داور را فریب داد و باعث اخراج ستاره شما و اعلام پنالتی علیه شما شد. هنوز هم از «زیرکی» حرف می‌زنید؟

.... دراین‌باره می‌توان تا ابد حرف زد، موافق بود یا مخالفت کرد، اما این یک راه ناگزیر است. تکنولوژی خودش را تحمیل خواهد کرد؛ همان‌طور‌که بر تمام ابعاد زندگی ما تأثیر گذاشته است. اگر موافق این نوشتار نیستید، یک بار دیگر مقدمه را بخوانید.

پیشنهاد پیشران توسعه به شما : آه اِی داور!